GoudhaanTJE

oktober 22, 2012 in blog door admin

Om dit bericht van te begrijpen moet je eerst even dit artikel van Hans Dorrestijn uit het NRC van 15 oktober j.l. lezen. Een grappig artikel over een treurig onderwerp. Ik kan mij niet voorstellen dat ook maar één vogelliefhebber zich zal houden aan deze bedachte nieuwe namen. Hoewel nieuw? Nu ik mijn vogelboek uit 2002 open, zie ik hierin ook al ‘Woudaap’ en ‘Gaai’ staan.
Gelukkig ben ik opgevoed door mijn vader, een vogellaar met een vogelgids uit de jaren ’70. Hij was zich, tot ik hem er dit weekend op wees, helemaal niet van bewust dat het verkleinwoordje officieel niet meer mag. We waren dit weekend in Drenthe, midden de natuur en hadden het een tijdje over al die vogelnamen die volgens het boekje niet meer gebruikt mogen worden. Wat een onzin…
Eén dag na dit gesprek zat ik met mijn vader in een bosbungalow met een grote glazen pui. Plotseling hoorden wij een doffe klap tegen het raam. Bij een vogelliefhebber gaan dan meteen alle alarmbellen rinkelen. Dus stonden wij in een paar seconden buiten en daar troffen we een bewusteloos Gouhaantje (zou ik nu ‘bewusteloze Goudhaan’ hebben geschreven dan dacht je waarschijnlijk aan een goudfazant of een soort kip). Zij was zo ‘tje’ dat we er in eerste instantie overheen keken. Een piepklein vogeltje dat met gesloten ogen lag te trillen op de grond. Als ik niet uit ervaring wist dat vogels zo veerkrachtig zijn, dan was ik spontaan in huilen uitgebarsten en een kuiltje gaan graven. Ik wist beter en heb de kleine gewonde voorzichtig in mijn handen gehouden om haar een beetje warm te houden.

 

 

In de shocktoestand waarin zij verkeerde hield met met één pootje stevig een dennennaald vast. Ik voelde haar hartje enorm tekeer gaan. Mijn hart sloeg ook wat harder: dit vogeltje moest het redden! Af en toe ging één oogje open. Ze leek dan enorm te schrikken van onze grote hoofden en kneep haar oog snel weer dicht. Een heel grappig gezicht! Ik kreeg steeds meer vertrouwen dat ze het wel zou gaan redden.
Stap voor stap kwam het kleinste vogeltje dat ik ooit in mijn handen hield weer bij. Na een aantal minuten vloog ze zelf naar de beschutte struiken rond het huisje.

 

Ik was al voorstander van het pleidooi van Hans Dorrestein, maar mocht hij ooit nog een rechtzaak aanspannen dan meld ik mij bij deze vast als getuige.
Wat ik heb dit weekend heb vastgehouden was een Goudhaantje en zeker geen Goudhaan!
Deze aquarel heb ik gemaakt naar aanleiding van mijn mooie ontmoeting.
tekening-goudhaantje-aquarel-klein.jpg